Luca Volontè, het christendemocratische lid van de Raad voor Europa, heeft opnieuw vragen gesteld over het falende beleid van Nederland in de kwestie Demmink. Hij wil een ‘volledig en echt onafhankelijk onderzoek, het liefst met inschakeling van buitenlandse experts.

Volontè vindt, gezien het Europese Verdrag van Lanzarote inzake de bescherming van kinderen tegen seksuele uitbuiting en seksueel misbruik, het uitblijven van een gedegen en onafhankelijk strafrechtelijk onderzoek onaanvaardbaar.

Dit verdrag verplicht de lidstaten immers te waarborgen dat strafrechtelijke onderzoeken naar kindermisbruik zonder onnodige vertraging worden uitgevoerd (artikel 30 sub 3) en dat ter bescherming van het slachtoffer binnen de rechtsgang contact met de dader wordt voorkomen (artikel 31 sub 1g). Ook moeten de aangesloten landen waarborgen dat vervolging van deze misdrijven wordt doorgezet onafhankelijk van het eventueel intrekken van een aangifte door het (bedreigde) slachtoffer (artikel 32).

Volontè vraagt de 47 Ministers van Buitenlandse Zaken van de lidstaten zich dit keer duidelijk uit te spreken in plaats van te verwijzen naar het tot nu toe niets zeggende antwoord van de Nederlandse regering.

Volontè wil deze keer echte antwoorden op zijn vragen aan het Comité van Ministers:

1. Stemt het Comité van Ministers ermee in dat er gezien de ernstige beschuldigingen een onderzoek plaats had moeten plaatsvinden, zonder dat de beschuldigde zoals in dit geval zijn positie behield als hoogste ambtenaar van het Ministerie van Justitie?

2. Is het Comité van Ministers het eens met de Nederlandse regering,  dat de zaak in kwestie naar behoren is onderzocht?

3. Is het Comité van Ministers bereid aan de Nederlandse autoriteiten te vragen een volledig en werkelijk onafhankelijk onderzoek te openen, zo mogelijk met buitenlandse experts?

4. Is het Comité van Ministers bereid de lidstaten van het Verdrag van Lanzarote om een evaluatie te vragen of Nederland de regels van de Conventie in de praktijk heeft nageleefd?

Eerder deze week schreef The Wall Street Journal over de bezorgdheid van Chris Smith, lid van het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden, over de houding van Nederland in de kwestie Demmink. Smith wil het Internationaal Gerechtshof uit Den Haag verplaatsen naar een ander land – zolang de vragen over de beschuldigingen van kindermisbruik aan het adres van de voormalige Secretaris-generaal van Justitie, Joris Demmink, onbeantwoord blijven.

De kans is groot dat eindelijk beweging komt in de affaire-Joris Demmink, nu de voormalig secretaris-generaal van het ministerie van justitie besloten heeft het Algemeen Dagblad te dagvaarden. De krant schreef in oktober vorig jaar dat Demmink in de jaren negentig contacten onderhield met een jongenspooier in Den Haag. De reactie van de topambtenaar komt erg laat. Want de schade is inmiddels zo groot en de internationale druk op Nederland zo heftig, dat zeer binnenkort een elf man sterke delegatie  onder leiding van de voorzitter van het College van Procureurs-generaal, Herman Bolhaar, naar Washington vertrekt om de consternatie te beperken.

Na de publicatie in het AD beloofde Demmink’s advocaat onmiddellijk een bodemprocedure te beginnen. Die liet meer dan vier maanden op zich wachten. Pas toen de stichting De Roestige Spijker van de Amerikaanse Nederlander Robert Rubinstein de ex-topambtenaar provoceerde met de aankondiging het AD-artikel op haar website te willen plaatsen, gaf Demmink zijn advocaat opdracht de procedure te starten. Vermenigvuldiging van het krantenverhaal is daarmee voorlopig voorkomen, maar de stichting van Rubinstein krijgt niettemin haar zin. Want doel van de actie was ook het afdwingen van een procedure met openbare getuigenverhoren onder ede. De kans is groot dat in een bodemprocedure een reeks van getuigen die tot dusver genegeerd is aan het woord komt.

Dan zal bijvoorbeeld de in Nederland wonende man B. gedagvaard kunnen worden, die in 1998 vijftien jaar oud was, in een crimineel circuit belandde, gechanteerd werd en gedwongen was te werken  in een jongensbordeel aan  de Amsterdamse Insulindeweg. Daar komt hij iemand tegen die zich voorstelt als Joris die seks wil op de achterbank van zijn auto. In een videoverslag heeft hij vastgelegd hoe hij later in die man topambtenaar Demmink herkent, en hij vertelt hoe ingrijpend zijn leven beïnvloed is door de periode als seksslaaf van oudere mannen. Zijn verhaal staat ook op de website van de Amerikaanse Helsinki Commissie en is onderwerp van de documentaire ‘Dutch injustice, when child traffickers rule a nation’.

Overigens kan het niet anders dan dat tegelijk met B., de emeritus-hoogleraar G. van Roon van de Vrije Universiteit op de getuigenlijst zal worden opgevoerd. Hij bracht, zo verklaarde B. in zijn getuigenis, hem als vijftienjarige uit het jongensbordeel destijds in contact met Demmink.

In een bodemprocedure dienen ook de twee Turkse mannen Mustafa Y. en Osman B. opgeroepen te worden om als getuige te verschijnen. Zij (Mustafa en Osman) hebben verteld hoe zij in de jaren negentig – straatkinderen – door politiemensen geronseld werden en naar de hotelkamer van Demmink zijn gebracht waar hij hen verkrachtte. Zij kunnen terloops ook laten horen hoe zij, na publicaties in Turkse media, zijn bedreigd, geslagen en geïntimideerd om hun verklaringen in te trekken.

Nog een getuige kan zijn politieman Mehmet Korkmaz, ooit hoofd van de politie in Istanbul, die tijdens bezoeken van Demmink aan Turkije voor de beveiliging van de topambtenaar zorgde en, zo vertelt hij op videobeelden, jongetjes regelde. Hij staat al enkele jaren klaar om zijn verhaal aan de Nederlandse justitie te komen vertellen, alleen is hij nooit uitgenodigd. Zijn onmiddellijke chef in die jaren was Necdet Menzir, die zich eveneens bereid verklaarde tegenover de Nederlandse autoriteiten het verhaal van zijn ondergeschikte te bevestigen. Menzir is enige maanden geleden overleden. Dat is triest en ook jammer want Menzir had justitie meteen kunnen vertellen over de bemoeienis die hij zei te kennen van Demmink met Huseyin Baybasin, een Koerdische activist en zakenman die nu al weer vijftien jaar in een Nederlandse cel verblijft. Maar het interview met politiebaas Menzir in de Yalova Ҫizgi Gazetesi is nog steeds beschikbaar. Hij zegt tegen de Turkse journalist Burhan Kazmali: ‘De naam Demmink heb ik vaak gehoord. Hij voerde gesprekken met de politici van destijds, leiders op het hoogste ministeriële niveau. Bekend was dat Demmink, wiens naam in Turkije in verband werd gebracht met seksschandalen, in de jaren 1995 tot 2000 met gebruikmaking van verschillende namen in Turkije is geweest.’ Menzir zei: ‘Wij deden het nodige voor zijn officiële- en zijn privé-bezoeken. Demmink was nauw betrokken bij de zaak Baybasin. Ik had gehoord dat Tansu Çiller, onze toenmalige premier, diverse malen met het Nederlandse Ministerie van Justitie heeft gesproken. Het heeft uiteraard een behoorlijke schok veroorzaakt dat Baybasin de naam van Tansu Çiller in verband bracht met drugshandel.’.

Als justitie het echt goed wil doen zal ook Hüseyin Celebi, opsteller van het veiligheidsrapport Ek Rapor, niet mogen ontbreken. In dat rapport, bestemd voor de procureur van de Turkse Hoge Raad en alle hoge justitieambtenaren, wordt beschreven hoe ‘Baybasin gestraft is vanwege zijn bemiddelingsrol tussen de Turks militaire autoriteiten en de Koerdische partij’ en ook omdat hij ‘publiekelijk de betrokkenheid van hoge Turkse regeringsautoriteiten en politici bij de internationale heroïnehandel aan de kaak probeerde te stellen’. Volgens Ek Rapor ‘kon de medewerking van Nederland worden verkregen door het chanteren van de hoge Nederlandse justitieambtenaar mr. Demmink, over wie in Turkije een dossier is opgesteld ter zake van betrokkenheid bij seksueel misbruik van minderjarigen’.

Baybasin zelf mag niet ontbreken. Hij heeft in augustus 2011 nog officieel aangifte gedaan tegen Demmink wegens ‘onrechtmatige bemoeienis met een tegen hem vals opgezette strafzaak’.

En, heel vervelend maar alles hangt nu eenmaal met alles samen, ook de bestuurders van het zo nobele Nederlandse Helsinki comité, opgezet om mensenrechten te monitoren, de heren I.M de Jong en H.Hummel, zullen als getuigen dienen te worden opgeroepen. Want hoe kan het dat drie weken nadat mr. Adèle van der Plas in Washington voor het Amerikaanse Helsinki Comité een bewogen verhaal houdt over ernstige schendingen van mensenrechten in Nederland en Turkije en zij over de slachtoffers vertelt die destijds op 11 en 14 jarige leeftijd door Demmink seksueel zijn misbruikt en verkracht, en dat in diezelfde bijeenkomst in Washington de Nederlander B. verslag doet van het jongensbordeel aan de Insulindeweg en Demmink aanwijst als jongenshoerenloper – hoe kan het dat precies drie weken later het Nederlandse Helsinki Comité de zojuist gepensioneerde secretaris-generaal Joris Demmink benoemt tot zijn bestuurslid? Is Demmink echt zo onvervangbaar en onmisbaar of sluit zich hier het old boys netwerk?

Het is onvermijdelijk dat de advocaten in de bodemprocedure aan de lijst van getuigen ook de Turkse journalist Burhan Kazmali zullen willen toevoegen. Hij wint informatie in bij de politiemensen Korkmaz en Menzir, die bereid zijn hun eigen rol in de jaren negentig kritisch te bezien. Hij spreekt voor zijn krant enkele malen met de jongens die naar de hotelkamer van Demmink zijn gebracht. De eerste keer dat hij er in zijn krant over schrijft is in 2007. Hij legt later tevens getuigenverklaringen af bij de Nederlandse jusitie. In oktober vorig jaar bericht de Turkse krant Vatan over Kazmali’s onderzoek en de klaagschriften die de twee slachtoffers van Demmink bij het gerechtshof in Den Haag hebben ingediend. Korte tijd daarna wordt Kazmali bedreigd, bewusteloos geslagen en zwaar mishandeld. De Nederlandse Vereniging van Journalisten (NVJ) protesteert bij de Turkse ambassadeur met een brief waarin ernstige verontrusting wordt uitgesproken over de bedreigingen, intimidatie en mishandeling van de Turkse journalist Kazmali. Hij heeft nog steeds ernstige kwetsuren. Kazmali heeft door de politie in Yalova rapport op laten maken over de mishandelingen. In een brief aan zijn advocaat Berzan Ekinci bericht hij over toenemende en nooit eindigende directe en indirecte bedreigingen.

De twee mannen, Mustafa en Osman, die de klaagschriften indienen, worden door aanvallers voor de keuze gesteld: óf ze accepteren geld en trekken hun klacht tegen Demmink in, óf ze worden in elkaar geslagen. Dat laatste gebeurt. In alle verslagen van de slachtoffers keert steeds de naam terug van Emin Arslan, de vroegere plaatsvervangend chef van de Turkse nationale politie, die met een groep aan hem loyale patriotten verantwoordelijk wordt geacht voor de strafexpedities. Als de Tweede Kamerleden Oskam en Omtzigt (beiden CDA) de ministers vragen wat zij daaraan kunnen doen, antwoorden Opstelten (VVD) en Timmermans (PvdA) lakoniek ‘dat het geraden is dat de mannen zich tot de bevoegde Turkse autoriteiten wenden’.

Die ‘bevoegde autoriteiten’ kent ook Klaas Langendoen, voormalig chef van de Criminele Inlichtingendienst Kennemerland en later privé onderzoeker. Hij reisde naar Turkije om met de journalisten, advocaten en de twee mannen te praten die, toen ze nog kind waren, op de hotelkamer van Demmink belandden. Langendoen zal op het getuigenverhoor in de bodemprocedure niet gemist kunnen worden.

In de antwoorden op de kamervragen klinkt soms een bijna kregelig ondertoon alsof het vanzelfsprekend is dat Demmink deugt.

Voor de reactie op de vragen tekent ook Fred Teeven, staatssecretaris voor veiligheid en politie. Hij was aan het eind van de jaren negentig als officier van justitie bij de Criminele Inlichtingen Eenheid (CIE), betrokken in de zogenaamde Rolodex-zaak. Dat onderzoek, uitgevoerd door justitie en de Amsterdamse politie, was gericht tegen een netwerk van minderjarige jongensprostituees en hun ronselaars. Op het moment dat onderzoekers van de top van het Openbaar Ministerie toestemming kregen om telefoons te gaan afluisteren, vielen plotseling alle telefoonlijnen stil en leek het wel alsof het gerucht de onderzoekers was vooruitgesneld. Iedereen was ineens op zijn qui vive.

Het ging, zei Teeven in een proces-verbaal uit april 2007, ‘om een onderzoek van de Rijksrecherche en de zedenpolitie tegen niet nader te noemen verdachten in het kader van minderjarigen’. Op de vraag waarom dit onderzoek werd gedaan zegt hij: ‘Omdat er verdenkingen waren tegen hoge vertegenwoordigers uit het overheidsapparaat.’ Ook uit het openbaar ministerie?, wordt hem gevraagd. ‘Ja ook uit het openbaar ministerie,’ zegt Teeven.

Want toen al zong de naam van Demmink rond en van diens kompaan Van Roon, emeritus hoogleraar van de VU. Teeven in 2007: ‘Op enig moment zijn er contra-acties gekomen waarbij de hoofdofficier van justitie ook werd beschuldigd van feiten die in dezelfde sfeer lagen.’ De affaire kwam daarna boemm, tot stilstand.

De voormalig medewerker van de (toen) Binnenlandse Veiligheidsdienst Paul Herrie zegt in een gesprek in Vrij Nederland van 12 augustus 2009:

‘Rolodex is slechts één voorbeeld. Maar inderdaad, als zo’n Joris Demmink een gewone burger was geweest, was zijn computer al lang in beslag genomen. Ik stoorde me vooral aan de manier waarop het parket in Amsterdam opereerde, en dan met name officier van justitie Fred Teeven. Teeven haalde allerlei trucs uit die niet binnen zijn takenpakket vielen. Hij toonde zich tegelijkertijd bijzonder geïnteresseerd in de vermeende seksuele escapades van Hans Vrakking. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat Teeven kennis zocht waarmee hij zijn baas onder druk kon zetten.’

Diezelfde Teeven maakt nu deel uit van de beschermende ring die zijn baas minister I.W. Opstelten aanlegde rondom zijn oud-studiegenoot aan de rechtenfaculteit in Leiden Joris Demmink. Het kan bijna niet anders of in de bodemprocedure zal ook de rol van die kleine elite aan de orde dienen te komen.

Waarom wordt Demmink niet behandeld als een gewone burger? Waarom gaat die kleine elite er bij voorbaat van uit dat Demmink boven alle twijfel verheven is? En dat de jongetjes van toen, inmiddels mannen met een getekend verleden, geen serieuze aandacht verdienen? Als de rol van Opstelten cum suis niet in de bodemprocedure aan de orde komt, zullen de verantwoordelijke ministers antwoorden moeten vinden op de steeds groter wordende kritiek uit het buitenland. Een machtige groep leden van het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden bereidt een resolutie voor om het Internationale Hof van Justitie in Den Haag te verplaatsen naar een ander land, omdat Demmink ´boven de wet´ blijft staan en de beschuldigingen tegen hem over het gebruik van kinderen als seksslaven niet grondig worden onderzocht.

In de Raad van Europa zijn vragen gesteld over de seksuele exploitatie van kinderen in Nederland, een ernstige overtreding van de Lanzarote akkoorden; of het comité van ministers bij Nederland wil aandringen op een ‘onpartijdig’ onderzoek door ‘onafhankelijke onderzoekers’ naar de handelingen van mr. J.D.

En de parlementaire assemblee van de OSCE (de Europese organisatie voor veiligheid en samenwerking) onder voorzitterschap van de Amerikaan H. Smith heeft van de zaak-Demmink een case-study gemaakt ‘met serieuze beschuldigingen over mensenhandel en seksuele uitbuiting van kinderen in Nederland’. Smith legt uit waarom Nederland fundamenteel fout zit. Hij schrijft: ‘De noden van de slachtoffers van mensenhandel horen altijd eerst te komen. Zij zijn vaak getraumatiseerd, alle aandacht moet in de eerste plaats naar hen uitgaan. Dat is in het belang van hun gezondheid en welzijn.’ Smith noemt die aanpak de ‘victim-centered approach.’

Dat is tegenovergesteld aan hoe Nederland het doet.

In het rapport over mensenhandel wordt Nederland gewaarschuwd. Als dit land niet oppast en een eind maakt aan mensenhandel en seksexploitatie van kinderen, kan het wel eens een flinke buiteling maken op de zogenaamde Tier Watch List Ranking maken – een lijst van landen die beschaafd en minder beschaafd met mensenrechten omgaan. Nog vorige week pleitte Chris Smith hiervoor als voorzitter van een hoorzitting van het Committee on Foreign Affairs van het Amerikaanse congres.

Als Nederland niet oppast wordt het nog de risée van het oude continent.

Inmiddels is overigens een 11 man sterke delegatie onder leiding van de voorzitter van het College van Procureurs-generaal, Herman Bolhaar, gevormd om naar Washington af te reizen in een poging het onheil af te wenden. Want nu zijn niet alleen maar de kinderen in het geding, onze belangen staan op het spel.

*Rudie van Meurs is verslaggever en voorzitter van de BS stichting

 Volgens minister I.W.Opstelten gaat het om ongefundeerde aantijgingen: ‘Van enige grond voor de juistheid van de beschuldigingen is niets gebleken. Onze rechtsstaat biedt daartegen bescherming. Deze bescherming geldt onverkort ook voor de betrokken ambtenaar.’ Dat is de reden dat de staat betaalt.

De stichting De Roestige Spijker deed begin dit jaar een beroep op de Wet openbaarheid van bestuur om informatie te krijgen over de financiële en juridische ondersteuning die Demmink krijgt. Directeur-generaal  G.N.Roes van Rechtspleging en Rechtshandhaving antwoordt op vrijwel alle vragen. Hij beroept zich op artikel 69 van het Algemeen Rijksambtenarenreglement dat een ambtenaar naar billijkheid schadeloos kan stellen. ´Toepassing van die betaling achten wij aangewezen omdat moet worden aangenomen dat mr.Demmink voorwerp van de publicaties werd in verband met zijn functie bij het ministerie van Veiligheid en Justitie.´

Demmink wordt bijgestaan door advocaat H.J.A.Knijff van het kantoor De Brauw Blackstone Westbroek. Eind augustus 2004 dient het kantoor een declaratie in van 12.032,69 Euro. Panorama en de Gaykrant hadden toen bericht over de voorkeur voor jongetjes van de topambtenaar. Ook met het NOS journaal was advocaat Knijff  in de weer geweest. Begin dit jaar stuurde het advocatenbureau een laatste rekening naar de staat van 9.268,00 Euro. Kort daarvoor had het Algemeen Dagblad bericht over de contacten uit de jaren negentig van Demmink met een jongenspooier in Den Haag. In 2007 deed Baybasin als eerste aangifte tegen Demmink wegens misbruik van Turkse minderjarigen en malversaties in Baybasin’s eigen strafzaak.Ook dagvaardde Baybasin de secretaris generaal dat voorjaar in kort geding. Direct na de aangifte over het misbruik bracht Demmink een bezoek aan de gevangenis waar Baybasin was gedetineerd. Dat bezoek werd door Baybasin als ´intimiderend´ervaren. In september 2008 deed het Turkse slachtoffer Mustafa persoonlijk aangifte tegen Demmink wegens seksueel misbruik op twaalfjarige leeftijd. De declaraties van mr. Knijff belopen over 2007, 2008 en 2009 een bedrag van in totaal € 14.891,10.

Laan van Meerdervoort 70

2517 AN The Hague

By e-mail: office@nhc.nl

Amsterdam, 11 February 2013

Ref: : Netherlands Helsinki Committee

Nomination Joris Demmink

Dear Sirs,

I write to you in the capacity of lawyer of four victims of serious human rights viola-tions in the Netherlands or Turkey, committed by a senior Dutch justice official.

On 4 October of this year, three Dutch citizens, including myself, informed your sister organization, the U.S. Helsinki Commission in Washington, of these violations and the apparent impossibility of acting against these in the Netherlands. Central in the indict-ment, the role of the former Secretary-General of Justice, Joris Demmink.  For a report of the hearing on that date please refer to the website of the U.S. Helsinki Commission.

The victims of Demmink and the others, whether or not they acted on his instructions, are two young Turkish men, who declare to have been sexually abused and raped by Demmink at respectively 11 and 14 years of age. On October 24, 2012 both young men submitted complaints under Article 12 of the Code of Criminal Procedure to the Court

in The Hague due to the refusal of the Public Ministry to effectively investigate this matter.  The relevant complaints can be downloaded via the website of the Bakker Schut Foundation.  Should you need to access documents that have been attached to the complaints as annexure, I am ready to assist you.

After submission of these complaints and the associated international publicity, the young men and the Turkish journalist Kazmali who had published their experiences were seriously threatened and physically assaulted. The NVJ recently protested against this. For further information regarding this I again refer you to the website of the Bak-ker Schut Foundation.

A third victim of Demmink is the Dutchman B. that testified about his experiences as male prostitute in an Amsterdam brothel to your sister organization in Washington on October 04, 2012. I refer you to the report on this briefing dated October 4 of this year on the website of the U.S. Helsinki Commission. The story of B. is also documented in the documentary ‘Dutch Injustice, When Child Traffickers Rule a Nation:

A fourth victim of Joris Demmink is the Kurdish activist and businessman Huseyin Baybasin, who on August 31, 2011 lodged an official complaint against Joris Demmink for unlawful interference with a criminal case setup falsely. This complaint can also be downloaded via the website of the Bakker Schut Foundation.  Since this complaint was also pushed aside without any investigation by the Ministry of Public Affairs, an Article 12 Sv procedure will also be initiated on behalf of Baybasin, at the same time with a tort action because of the damage that the unlawful interference of Demmink in the criminal case and detention situation of Baybasin has caused. In the procedure instituted by Bay-basin for the review of his judgment, the Advocate General is currently carrying out an investigation at the Supreme Court into the serious abuses and corruption that resulted in the (false) judgment of Baybasin. For the particular application for review of 18 April 2011, you can again peruse the website of the Bakker Schut Foundation.  If your committee is interested in one of the attachments produced with this request, I am willing to also provide you with insight in it.

My question to your Committee is what were your motives to appoint Mr. Demmink as a member of your committee on 24 October 2012, while these facts and many more were at that moment adequately and publically known about Joris Demmink.  With the appointment of this ex-government official accused by multiple victims of corruption, false imprisonment and the rape of minors, you in fact indicate that you do not care much about the ideals you claim to endorse. Surely, it cannot be that your motive in this

was purely and only because your Committee was sponsored by the Ministry of Foreign Affairs and the Ministry of Justice and as far as I know the department of the Dienst Justitiele Inrichtingen of this Ministry? In that case, your committee (still) carries the name Helsinki Comite and ‘non-governmental organization’ unjustly. For bearing this name, a minimum independency of the State is after all required as well as a minimum respect for the ideals – protection of human rights including those of children – which is claimed to be the case.

This letter shall be published on the website of the Bakker Schut Stichting, a foundation that also carries out its research without any subsidy from the outside.

In anticipation of your reply,

With best regards,

A.G. van der Plas

Voorzitter en de Directeur van het Nederlands Helsinki Comité

Amsterdam, 11 februari 2013

Ref.: Netherlands Helsinki Committee

Benoeming Joris Demmink

Mijne heren,

Ik schrijf u in de hoedanigheid van advocaat van vier slachtoffers van ernstige mensenrechtenschendingen in Nederland danwel  Turkije, gepleegd door een hoge Nederlandse justitieambtenaar.

Op 4 oktober jl. is door drie Nederlanders waaronder ikzelf, tegenover uw zusterorganisatie de U.S. Helsinki Commission  in Washington  kond gedaan van deze schendingen en de gebleken onmogelijkheid daartegen in Nederland adequaat te kunnen optreden. Centraal in de aanklacht staat de rol van de toenmalig secretaris-generaal van justitie Joris Demmink.  Voor een verslag van de hoorzitting van die datum verwijs ik u naar de website van de U.S. Helsinki Commission:  Zie hier en hier.

De slachtoffers van Demmink en van de anderen die al of niet in zijn opdracht hebben gehandeld, zijn twee Turkse jongemannen, die verklaren op 11 respectievelijk 14 jarige leeftijd door Demmink seksueel te zijn misbruikt en verkracht. Op 24 oktober 2012 zijn door beide jongemannen klaagschriften ex artikel 12 Wetboek van Strafvordering  ingediend bij het Gerechtshof te Den Haag wegens de weigering van het Openbaar Ministerie de kwestie daadwerkelijk te onderzoeken.  De betreffende klaagschriften kunt u downloaden via de website van de Bakker Schut Stichting.   Mocht u behoefte hebben aan inzage in de documenten die als bijlage zijn gevoegd bij de klaagschriften, ben ik bereid u deze ter hand te stellen.

Na indiening van deze klaagschriften en de internationale publiciteit die daarmee gepaard ging, zijn de jongemannen en de Turkse journalist Kazmali die over hun ervaringen had gepubliceerd ernstig bedreigd en fysiek mishandeld. De NVJ heeft hiertegen nog recentelijk geprotesteerd. Voor verdere informatie hierover verwijs ik u wederom naar de website van de Bakker Schut Stichting: http://www.bs-foundation.nl/turkse-slachtoffers-bedreigd-na-verzoek-demmink-te-vervolgen en http://www.bs-foundation.nl/nvj-in-actie-turkse-journalist-kazmali-bedreigd/.

Een derde slachtoffer van Demmink is de Nederlander B. die op 4 oktober 2012 aan uw zusterorganisatie in Washington over zijn ervaringen als jongensprostituee in een Amsterdams bordeel heeft verteld. Ik verwijs u naar het verslag van deze briefing op 4 oktober jl. op de website van de U.S. Helsinki Commission. Het verhaal van B. is ook opgetekend in de documentaire ‘Dutch Injustice, When Child Traffickers Rule a Nation: http://www.arrestdemmink.com/ 

Een vierde slachtoffer van Joris Demmink is de Koerdische activist en zakenman Huseyin Baybasin, die op 31 augustus 2011 officieel aangifte heeft gedaan tegen Joris Demmink wegens onrechtmatige bemoeienis met een vals opgezette strafzaak tegen hem. Ook deze aangifte kunt u downloaden via de website van de Bakker Schut Stichting.  Nu ook deze aangifte zonder enig onderzoek door het openbaar ministerie van tafel is geschoven, zal ook namens Baybasin een artikel 12 Sv. procedure tegen Demmink worden geïnitieerd, tegelijkertijd met een onrechtmatige daad actie wegens de schade die de onrechtmatige bemoeienis van Demmink met de strafzaak en detentiesituatie van Baybasin heeft veroorzaakt. In de door Baybasin aangespannen procedure tot revisie van zijn veroordeling wordt momenteel onderzoek verricht door de advocaat-generaal bij de Hoge Raad naar de ernstige misstanden en corruptie die tot de (fake)veroordeling van Baybasin hebben geleid. Voor het betreffende verzoek tot herziening van 18 april 2011 kunt u kennis nemen via wederom de website van de Bakker Schut Stichting.  Mocht uw comité geïnteresseerd zijn in één van de bij dat verzoek geproduceerde bijlagen dan ben ik bereid u ook daarin inzage te geven.

Mijn vraag aan uw comité is wat uw beweegredenen zijn geweest om de heer Demmink op 24 oktober 2012 als lid van uw comité te benoemen, terwijl op dat moment al deze feiten en nog vele andere over Joris Demmink genoegzaam publiek bekend waren gemaakt.  Met de benoeming van deze door meerdere slachtoffers van corruptie, wederrechtelijke vrijheidsberoving en verkrachting van minderjarigen beschuldigde ex-overheidsambtenaar, geeft u in feite een signaal af, lak te hebben aan de idealen waarvoor u zegt te staan. Het kan toch niet zo zijn dat uw drijfveer in deze puur en alleen is geweest dat uw comité wordt gesponsord door het Ministerie van Buitenlandse Zaken en  het Ministerie van Justitie en naar ik heb begrepen de afdeling Dienst Justitiële Inrichtingen van dit ministerie? In dat geval draagt uw comité ten onrechte (nog) de naam Helsinki Comité en ‘non-governmental organization’. Voor het dragen van deze naam is toch een minimale onafhankelijkheid van de Staat vereist alsmede een minimale respectering van de idealen –bescherming van mensenrechten waaronder die van kinderen – waarvoor men zich zegt in te zetten.

Deze brief  zal worden gepubliceerd op de website van de Bakker Schut Stichting, een stichting die haar research overigens verricht zonder enige subsidie van buitenaf.

Gaarne van u vernemend,

Hoogachtend,

A.G. van der Plas

Kazmali heeft bij herhaling bericht over twee Turkse mannen die als kind zijn verkracht door Joris Demmink, de hoogste ambtenaar op het ministerie van justitie, die eind vorig jaar met pensioen ging. De eerste keer was in 2007. Kazmali heeft toen ook getuigenverklaringen afgelegd. Eind oktober vorig jaar berichtte het blad Vatan over de klaagschriften die de twee slachtoffers van Demmink bij het gerechtshof hebben ingediend. Als gevolg van die publicatie is Kazmali op straat bewusteloos geslagen. De twee mannen die tegen Demmink hebben getuigd, kregen geld aangeboden als zij hun klacht tegen Demmink bij het gerechtshof in Den Haag zouden terugtrekken. Toen zij weigerden, zijn zij bedreigd en mishandeld.

In alle gevallen van bedreiging en mishandeling was, aldus de slachtoffers, Emin Arslan betrokken, de voormalige plaatsvervangend chef van de Turkse nationale politie. Hij zorgde in de jaren negentig, volgens diverse verklaringen van betrokkenen, voor het ronselen van jongetjes die door Demmink zijn misbruikt.

De NVJ vraagt de Turkse ambassadeur de mishandeling tegen de journalist Kazmali te onderzoeken en te voorkomen dat de bedreiging wordt herhaald.

Zie hieronder de brief van het NVJ en lees eerdere  berichten over ‘Turkse slachtoffers bedreigd na verzoek Demmink te vervolgen’ op deze site.

Emrullah C. Akgündüz

Press Counsellor

Embassy of theRepublicofTurkey

Jan Evertstraat 15

2514 BS Den Haag

Amsterdam, 23 January 2013

Dear Mr. Ambassador,

We are writing to express our serious concerns regarding reports of threats, intimidation and ill treatment received by journalist Burham Kazmali who was the first to report on allegations against Joris Demmink, former Secretary General of the Dutch Ministry of Justice in theNetherlands, of sex tourism during his visits toTurkeyin the late 1990’s. The two young men, Mustafa and Osman, have requested the Court inThe Haguefor prosecution of Joris Demmink. According to reports, the victims and their families have been offered money, been intimidated into dropping their allegations against Joris Demmink and have had their lives and families threatened.

As a result of bringing this matter to light, Mr. Kazmali has been threatened and assaulted. Only recently he was approached by Emin Arslan, former deputy chief of the Turkish national police and a family member, demanding Kazmali gave them the new address of Mustafa. Kazmali refused and as a result suffered serious injury when he was assaulted in the street until he was unconscious.

The intimidation and assault have meanwhile been reported to the police.

As the Dutch Association of Journalists (NVJ) we are very concerned that a journalist who writes about a crime that has been committed is denied his voice and his right to freedom of press.

We respectfully urgeTurkeyto ensure that the threats against and assault of Mr. Burham Kazmali, the journalist who reported on this crime, are investigated and to see to it that they will not be repeated.

Sincerely,

Thomas Bruning

General Secretary NVJ

NVJ
Postbus 75997
1070 AZ Amsterdam
020-6766771
www.nvj.nl

CC: International Federation of Journalists

Türkiye Gazeteciler Sendikasi (TGS)

Progressive Journalists’ Association (Cagdas Gazeteciler Dernegi)

Van hun verzoek werd mede in de Turkse media melding gemaakt. Met name de Turkse krant VATAN deed op 27 oktober 2012 uitgebreid verslag van de klachten van de twee Turkse mannen en de weigering van het Nederlands Openbaar Ministerie deze officieel te onderzoeken.

Het daarop volgende weekend zijn de twee jongemannen en hun familieleden benaderd en bedreigd door Emin Arslan, de voormalige plaatsvervangend chef van de Turkse nationale politie. Hetzelfde gebeurde met de journalist Burhan Kazmali die als eerste publiceerde over de bezoeken van Joris Demmink aan Turkije en zijn misbruik van de twee toen minderjarige jongens. De jongens is geld aangeboden en een nieuwe Turkse advocaat, die de in Nederland ingediende klacht bij het Gerechtshof te Den Haag moest intrekken. Deze nieuwe advocaat zou tevens namens hen een procedure tegen hun Nederlandse advocate moeten beginnen. Aan de journalist werden twee namen gegeven van medewerkers van het Nederlandse Ministerie van Justitie aan wie mededeling moest worden gedaan van het intrekken van de aangiften tegen Demmink.

Osman is ernstig fysiek mishandeld toen hij weigerde hieraan mee te werken. Mustafa is met zijn gezin in veiligheid gebracht in een safe house. Nog vorige week is de journalist Burhan Kazmali opnieuw benaderd door Emin Arslan en een familielid met de eis het nieuwe adres van Mustafa af te geven. Nadat Kazmali dit weigerde is hij op straat bewusteloos geslagen. Van alle intimidaties en mishandelingen is ondertussen aangifte gedaan. Door de Turkse autoriteiten is tot op heden geen actie ondernomen ter bescherming van de slachtoffers.

Op 21 december jl. hebben drie leden van het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden zich gewend tot de Turkse ambassadeur in de Verenigde Staten met het verzoek aan deze zaak aandacht te besteden en de bescherming en rechten van deze slachtoffers te waarborgen.

Over deze kwestie heeft Adèle van der Plas, advocaat van de twee Turkse slachtoffers, vandaag een persverklaring uitgebracht.

De twee mannen, Mustafa Y. en Osman B., zijn zelf slachtoffer van Demmink. Toen zij twaalf en veertien jaar oud waren, zijn zij door de Turkse politie geronseld, naar een hotelkamer gebracht en door Demmink verkracht. In september 2008 en mei 2010 hebben zij officieel aangifte gedaan bij het Landelijk Parket in Rotterdam. Mustafa Y. is na zijn aangifte in 2008 in Turkije herhaaldelijk bedreigd en mishandeld door een voormalige hoge politiefunctionaris om zijn aangifte tegen Demmink in te trekken. Ook Osman is benaderd met het verzoek zijn aangifte in te trekken.

In februari 2012 heeft het Landelijk Parket Osman B. laten weten geen vervolging in te stellen tegen Demmink, omdat zijn verklaring te weinig betrouwbaar werd geacht en niet bevestigd kon worden dat Demmink in Turkije was geweest in de periode waarin het seksueel misbruik zou hebben plaatsgevonden. Het Landelijk Parket heeft Mustafa Y. laten weten geen onderzoek naar zijn aangifte te zullen instellen, zolang hij weigert naar Nederland te reizen om zijn aangifte hier toe te lichten.

Beide slachtoffers verzetten zich tegen deze beslissing.

Mustafa Y. laat het hof weten dat de weigering van het Landelijk Parket zijn aangifte te onderzoeken strijdt met het Verdrag van Lanzarote inzake de bescherming van kinderen tegen seksuele uitbuiting en seksueel misbruik. Dit verdrag stelt duidelijk dat vervolging van seksueel misbruik nooit afhankelijk mag worden gesteld van het feit of er überhaupt een aangifte is gedaan of niet.

Osman B. laakt het feit dat het Landelijk Parket zich tot een ‘oriënterend’ onderzoek van zijn aangifte heeft beperkt. Een dergelijk onderzoek biedt immers geen mogelijkheid strafrechtelijke dwangmiddelen in te zetten, zoals het horen van getuigen in Turkije.

Bewijsmateriaal

Ondersteunend bewijsmateriaal is volgens beide slachtoffers ruim voorhanden. Beide mannen hebben Mehmet Korkmaz aangewezen als de politieman die hen in contact bracht met Demmink, terwijl Korkmaz zelf in een interview op video heeft aangegeven dat hij Mustafa en andere jongens bij Demmink heeft gebracht voor seksueel misbruik. De baas van Korkmaz, voormalig politiechef van Istanbul, bevestigt dat zijn mensen Demmink beveiligden bij zijn bezoeken aan Turkije in de jaren negentig. De hoge Turkse veiligheidsfunctionaris Hüseyin Celebi beschrijft in een rapport Demminks chantabele positie nadat hij in 1995 in Turkije op kindermisbruik was betrapt. Ook beschrijft Celebi de data waarop Demmink in de jaren negentig en daarna Turkije bezocht. Deze data omvatten de periode van beide aangiften. Het Nederlandse Landelijk Parket had daarnaast van de gouverneur van Istanbul een lijst met vergelijkbare inreisdata ter beschikking gekregen. De daarop vermelde data sporen rechtstreeks met het bezoek aan Ankara van het EU K4 comité, waarin Demmink Nederland vertegenwoordigde. Aan dit ondersteunende bewijs is het Landelijk Parket volledig voorbij gegaan.

Osman B. noemt het onderzoek dat naar zijn aangifte is verricht daarom een rechtstreekse ‘cover-up’, waarbij het gepresenteerde bewijsmateriaal systematisch is genegeerd : vijf Turkse getuigen en twee officiële Turkse documenten.

Twee nieuwe getuigen

Het Landelijk Parket zegt onderzoek te hebben gedaan naar de reisbewegingen van Demmink in de jaren negentig, maar dat dit geen bevestiging had opgeleverd van bezoeken van Demmink aan Turkije in die tijd. Demmink zelf ontkent in die jaren in Turkije te zijn geweest. Beide slachtoffers vragen zich af, wat dit onderzoek van de rijksrecherche heeft ingehouden, nu achteraf alle documentatie over deze reisbewegingen vernietigd bleek. Duidelijk is in ieder geval dat de Turkse bronnen die de ontkenning van Demmink rechtstreeks tegenspreken, niet in het onderzoek zijn betrokken.

Evenmin is in het onderzoek van het Landelijk Parket betrokken dat Demmink als Directeur-Generaal Internationale Aangelegenheden en Vreemdelingenzaken (tussen 1993 en 2002) binnen het geheime K4 comité van de Europese Unie de honneurs waarnam voor Nederland. Demmink was in die functie speciaal belast met het Koerden-dossier. Dat Demmink niet heeft deelgenomen aan de diverse ‘geheime’ besprekingen van het K4 comité in Turkije over het sluiten van de Europese grenzen voor de in Noord-Irak op de vlucht gejaagde Koerden, moet uiterst onaannemelijk worden geacht. Recent hebben zich hiervoor twee nieuwe Turkse getuigen gemeld. Eén van hen verklaart uit hoofde van zijn functie Demmink te hebben ontmoet ter gelegenheid van het K4 bezoek aan Ankara in 1998. Een tweede getuige heeft verklaard hem persoonlijk te hebben ontmoet tijdens een Interpol-vergadering in Antalya in 1996.

Boven de wet?

Voor de slachtoffers staat Demmink in Nederland kennelijk boven de wet. Zij worden in deze mening gesterkt door de recente reactie van minister Opstelten op een publicatie van het Algemeen Dagblad van 6 oktober 2012 over nieuwe beschuldigingen van kindermisbruik door zijn secretaris-generaal. Zonder daadwerkelijk nader onderzoek naar deze nieuwe beschuldigingen, liet de minister vrijwel onmiddellijk weten dat “van enige grond voor de juistheid van de beschuldigingen niet is gebleken”.

De klaagschriften van Osman B. en Mustafa Y. zijn hier te downloaden.

Hoorzitting in de VS

De kennelijke onwil van Nederland om strafrechtelijk onderzoek te verrichten naar aangiften van slachtoffers tegen Joris Demmink is tevens voorgelegd aan de U.S. Helsinki Commission. Dit is de commissie van het Amerikaanse State Department dat toezicht houdt op de naleving van de mensenrechten door de landen die zijn aangesloten bij de OSCE, de Organization for Security and Cooperation in Europe.

De hoorzitting van de commissie waarin een delegatie van drie Nederlanders over de kwestie werd gehoord, waaronder de advocaat van de Turkse mannen en een Nederlands slachtoffer van Joris Demmink, vond plaats op 4 oktober 2012 in Washington DC. De voorzitter Christopher H. Smith benadrukte tijdens de zitting dat

“The sex trafficking and abuse of children is one of the most despicable, violent crimes on earth – shattering the lives of the victims and their families – a crime from which the victims struggle for a lifetime to recover.”

Hij waarschuwde dat:

“The traffickers and abusers rely on their ability to frighten a child into silence or the reluctance of adults to listen when children speak. They also use their own reputations, standing, or power in the community to prevent allegations from being properly considered and investigated.”

De hoorzitting ging over de vraag hoe een rechtssysteem behoort te reageren op aangiften van kindermisbruik en spitste zich o.a. toe op de zaak van Osman B. en Mustafa Y. tegen Joris Demmink, de Nederlandse justitieambtenaar op wie alle geuite beschuldigingen lijken af te ketsen.

Smith eindigde de hoorzitting met de woorden: “Finally, I am the special representative for the OSCE Parliamentary Assembly. I do think it is my job in that capacity to raise these issues.”

Een video-verslag van de hoorzitting

Voor een transcriptie van het tijdens de hoorzitting besprokene click hier

Cruciaal in de aanvraag tot herziening is Baybasin’s vermeende rol bij het aanzetten tot moord in een theetuin in Istanbul en zijn aandeel in drugssmokkel met twee schepen in Turkije. Volgens zowel het hoofd van de politie in Istanbul als de rechtbank voor staatsveiligheid heeft Baybasin niets met beide zaken te maken en is hij daar in Turkije nooit voor veroordeeld. De procureur-generaal wil opnieuw getuigen horen zoals klokkenluiders en tolken en hij wil klaarheid brengen in hoeverre telefoontaps zijn gemanipuleerd.

Baybasin zit inmiddels veertien en een half jaar vast in de gevangenis wat voor Nederlandse begrippen een fenomeen is.

De conclusie van de procureur-generaal kan hier worden gedownload en via de website van de Hoge Raad.

Het commentaar van Baybasin en zijn verzoek tot opschorting van de tenuitvoerlegging van de hem opgelegde straf kan hier worden gedownload.

Het verhaal van de 14-jarige jongen is de zoveelste aanklacht tegen Demmink. Het geeft opnieuw aan dat de recente aangiften van de twee Turkse mannen die de hoogste man J.Demmink van het ministerie van justitie beschuldigen van verkrachting en seksueel misbruik niet op zichzelf staan. Er gaat een lange geschiedenis van verdenking, onderzoek, een stroom van geruchten en intern debat op het ministerie aan vooraf.

In 2007 spreekt de huidige Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie, Fred Teeven, als getuige in een besloten zitting  over het zogenaamde Rolodex onderzoek dat in 1998 liep naar Amsterdamse jongensbordelen. Hij vertelt als officier van justitie van de criminele inlichtingen eenheid (CIE) betrokken te zijn geweest bij de start van het onderzoek en de tactische uitvoeringen. “Er waren verdenkingen tegen hoge vertegenwoordigers uit het overheidsapparaat in het kader van misbruik van minderjarigen”, aldus Teeven. Tot een vervolging van deze personen is het echter nooit gekomen.

Naar aanleiding van een aanklacht van seksueel misbruik tegen Joris Demmink door een jongensprostitué uit het Eindhovense Anne Frank plantsoen in 2003, werd de NOS voor de Raad voor Journalistiek gedaagd.

De hoofdredacteur van het NOS journaal, Hans Laroes, schreef in zijn verweer aan de Raad:

“Topambtenaar van justitie Joris Demmink trok al in 2000 de aandacht van de researchredactie van het Journaal. In maart dat jaar deden we een onderzoek naar de vraag of de Belgische affaire Marc Dutroux vertakkingen had in Nederland. Het was de tijd dat de Zandvoortse kinderpornozaak weer was opgelaaid en de media voor de deur lagen bij de Belgische werkgroep Morkhoven. De naam Joris Demmink was me genoemd in gesprekken met opsporingsambtenaren. Die vertelden over een onderzoek dat in 1998 had gedraaid vanuit een zeer geheime locatie in Utrecht: een onderzoek naar een netwerk van topambtenaren, twee hoofdofficieren, een oud-bewindsman, een oud-advocaat van de Koningin en een enkele hoogleraar die seks met minderjarige jongens zouden hebben. Het onderzoek was gestart op aanwijzing van het College van Procureurs-Generaal — daartoe aangezet door de hoofdofficier van Amsterdam Vrakking.

Demmink speelde in dat onderzoek een belangrijke rol. Rechercheurs hadden het vermoeden dat deze topambtenaar informatie over het opsporingsonderzoek had doorgespeeld aan een van de hoofdverdachten, de Amsterdamse hoogleraar Van R., met wie hij bevriend was. De hoogleraar had daardoor vervolging weten te ontlopen, zo meenden de rechercheurs. Het hele zogeheten embargo-onderzoek was — in de visie van de betrokken justitie- en politiemedewerkers – op de klippen gelopen doordat opsporingsinformatie bij de verdachte was beland via de ambtelijke top.

Zo raakten wij geïnformeerd over het feit dat de positie van Demmink in de top van justitie al jaren onderwerp van intern debat is. Bij zijn benoeming tot Secretaris-Generaal inventariseerde en onderzocht de AIVD ongeveer veertig geruchten over de levenswandel van Demmink. Harde bewijzen ontbraken. Dus de AIVD gaf een verklaring van “geen bezwaar” tegen de benoeming. Maar de verdenking van notabene justitie-medewerkers tegen Joris Demmink is altijd blijven bestaan, weten we bij het Journaal uit eigen onderzoek.”

De documentaire die op bijgaande video te zien is vergroot de verdenking tegen mr. Joris Demmink.

De documentaire is gepubliceerd op de website Arrest Demmink.com: www.ArrestDemmink.com.